دنباله دار...

حافظه ام یاری نمیکند !

تو نبودی مگر آنکه میگفت ،

                                - تو را همیشه در کنار خواهم داشت –

  و فقط برای صدای تو ،

                                - ترانه را ساز ...

                                - ساز را کوک ...

                                - کوک را طراز ...

                                - طراز را ...

                                             ... فقط برای تو ؟

امروز از آنهمه ات ،

نگاهی مانده که راهش دور میماند !

نه که سازت ،

                  کوک صدای دیگر باشد ...

حاشا ...

که آنگونه ات نیافتم که اینگونه دور باشد ...

                                                    ... نگاهت ...

                                                                 ... از دلت .

دوریت اما ،

             دانه میپاشد برای دلشوره .

و در باورم نمیگنجد که تو ...

                                    ... یکروز سکوت کنی !

از آن میترسم که عشق را حرام کنیم !

                                    و بیندیشیم به - رهایی - ...

از آن میترسم که بگویيم  - اشتباه بود - !

                                   و بیندیشیم که - درست - ...

از آن میترسم که مجال ،

                                 - قربانی تکاپو شود ،

                  که رفتن را ،

                                 - جدی تر بگیریم ...

و ثبات ،

معنا ببازد به تلمبار کردن تکرار  !

/ 9 نظر / 11 بازدید
مرغ سحر

چقدر زيبا بود.. شبيه سبک شعرهای شاملو بود... از آن میترسم که بگویيم - اشتباه بود - ! و بیندیشیم که - درست - خیلی محشره! ....................................... و اینکه پرسیدید :به کجا چنین شتابان؟ به قول خودتان هر جایی که بری زیر سقف همین آسمونی... اینجا نه ! می خوام برم.. کلا .. اگر جايی تو واقعيت هم نباشه ! هوسش رو که می شه داشت!؟ هواش رو که می شه کرد!

مریم .. خط فاصله باران

از نظر ریتم شعری و کلا ً قواعد عالی بود ! ولی .. آدمها مثل کنه به هم می چسبند ... هر چه بیشتر به دیگران بچسبی .. آنها را بیشتر می ترسانی آنها از تو خواهند گریخت چون آزادی و رهایی را دوست دارند از عشق می توان گذشت .. اما از آزادی هرگز !!! بعد به نظر من عشق واقعی هیچ وقت حرام نخواهد شد ! به عقیده ی من عشق ورزیدن در فطرت ما آدماست و اگر دوست داریم و عشق می ورزیم تنها و فقط داریم خودمون رو به تعادل می رسونیم و باید این روند رو به رشد رو طی کنیم ... منتی بر سر هیچ کس نخواهیم داشت ... پس نترسید .. در حوضچه ی اکنون آب تنی کنید !!

برنادت

سلام فرداد جان...زديد تو سبک سهراب سپهری!خيلی خيلی موزون و با کلاس بود...موفق باشید

برنادت

منطورم پست قبلی بود و اما اين يکی عالی تر...زيبا تر ...رمانتيک تر....

شهره

... از آن میترسم که مجال ، - قربانی تکاپو شود ، که رفتن را ، - جدی تر بگیریم ... فرداد عزيز از کامنت پرمهرت خیلی سپاسگزارم. با داشتن دوستان سبزی مثل تو رفتن خیلی سخته. من هنوز هر روز به بلاگم برای خوندن کامنتها با شوق سر میزنم و گاه خودم از رفتن خودم پشیمانم . شاید نوشتم باید حرفی باشد برای گفتن و قسمت کردن . این شعر هم بسیار زیبا بود . با بهترین آرزوها برای تو و آینده ات . سبز باشی و آفتابی.

آخرين ترانه ی باران

فردادجان بادرودی گرم......... ماند هميشه يک شعرزيبا يک عاشقانه دلچسب وقتی ثبات معنی ببازد به تلنبارکردن تکرار خيلی عميق وژرف.. برايت بهترين آرزوهارادارم

?؟ ص د ف ?؟

چه بي تابم چه غمگينم چه تنهايم تو را هر شب صدا کردم نمي بيني نمي خوابم بيا تا باورت گردد که بي تو کمتر از خاکم ولي با تو به افلاکم بيا با آرزوهايم بسازم خانه اي در دل سراغم را نمي گيري مگر بيگانه اي با دل؟

مبينا

سهم من از تو شايدهمان ستاره اي بود كه چون نگاهم كردي به زمين افتاد دلم مي خواست باران ستاره بر من بباري! پنداشتي شايد: حيف است حيف است ستاره ها زير پا بمانند... مثل هميشه عالی و پر محتوا بود...آسمون دلت ستاره بارون

ستاره

آن سوی افق پرنده ها بی تابند غرق دل بی ریای یک مهتابند نیلوفر باغ آرزویم آرام امواج قشنگ شهر دریا خوابند وبت قشنگه خوشحال ميشم سر بزنی قربانتbye