تنهايی...

از محبـت ،خـارها گـل میشـونـد !

 

... گفتنـد و دل در بـاورش ، گنجيـد !

با محبـت خفـت و در بيـداريـش ، بـيداد را فهميـد ...

 

ايـن برايـم ، سخـت ناهنجـار می آيـد ؛

چـرا اين مـردمان ،

ايثـار را ، هرگز نفهميـدنـد ؟!

چـرا اينـان محبت را ،

مطـاعی بی بهـا کردند و مفتـش زير پـا انـداختـه ،

-       رفتنـد ؟!

پس چـرا عشق آتشـی شـد خانمـان سوز ،

                      آشيـان ويـرانـه کـن ،

                               - جـان سـوز...

چـرا پس مـن ،

 چـو اينـان ، عشـق را آسـان نبـازيـدم ؟

چـرا مـن ،

 مثـل ايـن عـاشـق کُشـان ،

                پستـی نکـردم ،

                              - هيـچ با نفـرت نکـردم خـو ؟

چـرا مـن اينچنيـن بی مايگـی کردم ؟

که دستـم هرکـه را آمـوخت ،

                               - با جانم عجينـش کـرد و در آغـوش ،

                               - بوييـدم !

...

دلـم ،

       از غصه چون آتشفشـانی پـر شـرر در سينـه ميسـوزد ...

درونـم ،

      چـون کـويـری تشنـه ،

      اين بيجـان نهال ِ زرد و انـدوه آور ِ عشـق و تمنـا را ،

      به خون ِ ديـده ميشـويد ...

که شـايد گل ببـار آيـد ،

                             بهـاری ديگـرش زايـد ...

کـه شـايد ،

               آبـروی رفتـه بر رخسـار ،

                                                - باز آيـد !

...

خـدا را همنشينـان ،

پس چرا اين قصه ام بسيار می آيـد ؟

                                       - چرا همـدل نمی يابـم ؟

                                       - چـرا يک هم صـدايم نيست ؟

اين آتـش مرا از ريشه ميسوزد ولی ،

                                       - دستـی برای التيـامم نيست !

گوييـا من صد هزاران سال ،

در خواب خوش ِ خرگوشی ِ پندار ِ نيکِ خويش ،

                                               - گم بودم !

نبودم اهل اين دنيا ،

که از سياره ای صدها هزاران سال نوری دور ....

اين ماتم سرای ِ رنگ و وارنگ و قشنگ از دور های دور ...

                                                  - به چشمم آشنا آمد !

نهادم پای

            بر اين خاکِ شرمآگين ِ دشمن پرور ِ بد خوی ِ مرگ آسا ...

و اکنون ،

           در ميان ِ مردمی با خويشتـن بيگانه ،

                                                             پُـر اندوه و نا آرام ،

           به فکر شستـن ِ پاره گليم خود ،

                                                  - در اين آب گِل آلودم !

/ 12 نظر / 19 بازدید
نمایش نظرات قبلی
شهره

سلام فرداد عزیز مرسی از کامنت بسیار زیبا و ارزشمندی که برام نوشتی. و مرسی از این شعر زیبا . سبز باشی و همیشه آفتابی . در ضمن سعی کن هر بار مینویسی برای ما بلاگ رولینگی ها یک پینگ کوچولو هم بکنی که بدونیم آپدیت کردی. شب و روزت خوش.

صبا

دلم لرزيد از راز دلت افسوس.... کاش دنيامان اندکی ....آسوده تر ميشد...

مريم .. خط فاصله باران

سرمشق امروز اينه : همه تنهاييم ... تنهای تنها ! ............................................. ............................................. آدمی تنهاست با دردی که دارد ........... با اينهمه ای قلب دربه در از ياد مبر که ما ـ من و تو ـ انسان را رعايت کرديم خود اگر شاهکار خدا بود يا نبود !

Yas

I love your blog.......Damet garm.... .

مریم ... خط فاصله باران

سلام آپم ...

مامان بارون

تامل را با چه حرف و علامتی می شود نشان داد؟نمی دانم . حاليا من اينجا تاملی ژرف می کنم و احسنتی و سپاسي

مامان بارون

برای هم آوايی با همسازانی چون تو در انتها دلم را رها می کنم در باغ پرگل حافظ و صائب و مولوي و.... هر چه ناگاه به خاطرم آيد می نگارم بی کم و کاستی و تصرفی . نمی دانم چرا آنگاه که پس از نوشيدن آنچه ريخته بودی عزيز يادم آمد که: دعوی عشق ز هر بلهوسی می آيد دست بر سر زدن از هر مگسی می ايد . اوست غواص که گوهر به کف آرد ور نه سير اين بحر ز هر خار و خسی می آيد . زاهد از صيد دل عام نشاطی دارد عنکبوتی ز شکار مگسی می آيد . صائب اين آن غزل مرشد رومست که گفت مژده ای دل که مسيحا نفسی می آيد.. . درود و دو صد بدرود

سفر برایم هیچ چیز جز دلتنگی ندارد امازندگی به من آموخت برای بهتر دیدن عظمت وشکوه هرچیز باید قدری از آن دور شد!!! salam manoon ke be man sar zadid bazam biyayid on tarfa rasti u nemikhayid manoo link konid matne kheli basafayi bood kheli felan bye

noosheen

rasti in bedoone name manam noosheen sharmande yadam raft esm benevisam

nassim

shahin-e azizam az man khasteh boodi ke barayat comment begozaram,shayad in kar ba vojoode voghoofe kamele man bar lahze lahzeye anche ke bar roohe hassase to gozashte va migozarad va kalame be kalameye soroodeh hayat niz az anan nashat migirad,kami mozhek be nazar beresad,chera ke nokteye ebhami rooye hich yek az kalamat barayam vojood nadarad ,amma be axe tamamiye anan ke dar in safhe barayat comment migozarand,az inke eftekhare in ra daram ke sher haye del neshinat ra hamisheh ba sedaye ziba va lahne giraye khodat beshnavam besyar khorsandam va az in babat be khod mibalam. be omide enteshare har che zoodtare soroodeh haye delneshinat