دیوان حافظم ... نيست ! ولی خونه تميز ...

.

.

.

.

.

.

وقتی به خواب ، چشم آلوده میکند

این قفل بر زبان نشانده ،

خاک بر خود برپیچانده ،

کهنه –

            کثیف –

                         -  رنگ باخته

                                           - خاصیت فروخته

                                           - خاطره در مشت نهفته

                                           - بر سینه کوفته ...

                                           - با درد تافته ...

                                           - در جدایی بافته...

زخم بر پاشنه آماسیده...

ریگ در کفش پرورانده ....

دل ساده ام را میگویم !

                                     - از بلور پاک تراشیده بودمش...

ساده ...

             صاف ...

                               بی دغدغه ...

                                                     درست ...

                                                                     میزان ...

اینهمه آلوده نبود که...

خنده را میفهمید ...

بوسه را هم میشناخت ...

یک دانهء باران که میدید...

یک شکوفه که باز میشد...

آه ...

چنان کولی وار ...

به تکاپو می افتاد ...

آنقدر بی تابی میکرد تا بروی

                                    - لب پرتگاه " بوسه" !

می بستت به تار مویی!

...

و چه ساده ... میرفتم !

                             - تا آخر شرم ...

کم نباختمش ... ولی ...

                              به کم ... باختمش ...

حیف !

خواب ،

در زوزه زار های  سینه ام چنان تلمبار شده

که آه ... جایش نمانده

...

باور کن ، باورکن ...

هنوز جز من عاشق نیست در این دیار به خدا قسم !

که هیچ بشر اینگونه دل نمیبازد ...

ولی نه !!

حق با توست !!

من حرمت داری عشق را میکنم ...

                                           ... که ناز میکشم !!

من دلواپس کوتاهی و بلندی روز و شبم ...

                                           ... که بها میدهم !!

من...

اصلأ من با خودم مشکل دارم !

                                           والسلام !!

/ 14 نظر / 14 بازدید
نمایش نظرات قبلی
محمود

سلام .......... باز هم سخن زيباي ديگري بر آمده از دل و آخ كه عجيب به دل ميشينه.....راستي بابت راهنمايي ممنون ...بازم منو رو مورد لطفت قرار بده كه شاگردي ميكنم در خدمت شما استاد عزيز( نمي دونم چرا ولي حس ميكنم خيلي بهم نزديكيم با اينكه از هم دوريم ولي دوست دارم ببينمت.....دلم عجيب گرفته نازنين)... تا بعد در پناه حق.

صبا

و خاصيت عشق اين است...

محسن ( سرزمين ارزوها )

خداوندا ... ای تو بی همتا ... به رمضانت قسم , روزه دار درگاهت خواهم ماند , تا که عطوفت و رحمت بی انتهایت , ابدیتم را بسان ایستادنم پایدار گرداند ... سلام دوست عزيز ... مطلب زیبایی بود ... از اينکه قابل ميدونید ممنونم ... کلبه حقير هم بروز و در انتظار ردی از گامهايتان ... حق یارتون

محمد حسين پورمعصومی

سلام شعر زيبايی بود يعنی خواندنش لذت بخش بود اما در اول آخرش تفاوتی چشمگير وجود داشت با پيچيدگی شروع ميشد و و با سادگی ضعيفی تمام ميشد بيشترين لذت را سطرهای ميانه شعر به خواننده هديه ميکند حتمن پيش خودت اين تفاوت را حلاجی کن خيلی بازی خوبی داشتی با کم باختن و به کم باختن موفق باشی پل شکسته با شعری سياه بروز است منتظريم

آسيه

سلام وبلاگ جالب و مطالب جالبتري دارين شاد باشي

آخرين ترانه ی باران

فرداد نازنين بادرودی گرم........ آوخ ازاين دل دلی که می تپد به عشق... به شور برای رهايی ازقفس تن برای پرکشيدن به کوتاه ترين وبی سقف ترين بام! بسيارزيبا بود استاد بزرگوار صياد واژه های خوش بودن را......نه! چگونه بودن رادرگوشمان تکرارکن.. برايت بهترين آرزوها را دارم دوست نازنينم .... ممنونم از دل نگرانی ات واين يعنی دوستی ....... هنوزم نفسي هست وخامه ای ناتوان که ازفاقش هم چنان عشق می چکد مدتی است که مهلت نوشتن نداشته ام ولی خودت خوب می دانی اهل سکوت نيستم وتا اين ته نفس ميرودوبازميگردد تلاش خواهم کرد...... تندرست وشادکام .هم چنان آفرينش گرباشی