Valda McBride

داشتیم با هم مثل همیشه میگفتیم و میخندیدیم. با اون چشمهای آبیش که هنوز برق شیطونی توش موج میزنه ، برام از خاطرات گذشته میگفت و چقدر خندیدیم. عجیب امروز وقت داشتم و حوصله ! یکهو نفسش به شماره افتاد ولی هنوز داشت با من طوری حرف میزد و شوخی میکرد که انگار نمیخواد من دلواپسش باشم... نمیدونستم چیکار بکنم ! این بار اول نیست که مریضی رو که بهش دل بستم ، جلوی چشمام میره و کاری هم از دستم بر نمیاد... اولین بارش ۱۵ ساله بودم و ... خیلی وقت بود که گریه نکرده بودم ! فکر میکردم سنگ شدم !! ولی هنوز نشدم !! 

زن زیبایی بود !

و تو زیبایی را ،

در دو چشم پیرش ،

به صداقت و روان ،

                                - میخواندی !

ماهها میگذرند ...

                            ... از شبی که به صدای شادش ،

و به شوخیهایش ...

                         ... غم عالم ، ز دلم بر میداشت !

مرگ را ،

                - میدانست ...

                                      ... و تحمل میکرد ...

                                                                         ... و به من ، میخندید !

او ،

همین امشب ،

یا فردا شب ،

میرود .....

           .... در خوابش...

ومن این دنیا را میخواهم ،

                                     لای انگشتانم خُرد کنم ...

و چنان گریه کنم ...

و چنان گریه کنم ...

و چنان گریه کنم...

/ 2 نظر / 13 بازدید
مریم

سلام .. از لحن کامنتتون پیداست که از دستم رنجیدید ... من قصد جسارت نداشتم ... متن رو خوندم ... و نظر شخصیمو گفتم ... بعدشم مگه بده که آدم کتابی رو دوره کنه .. بعد همون کتاب جرقه ای بشه واسه نوشتنش ؟؟؟؟؟؟؟ اصلا بی خیال ... متن این دفعه رو نخوندم .. فکر کنم منم مثل خیلی ها همون بهتره که فقط بیام و خبر آپ کردن وبلاگمو بدم و تشکر کنم از اینکه بهم سر زدید ... شاد باشید !

مرغ سحر

بله .. از درد سخن گفتن و از درد شنيدن / با مردم بی درد ........ خردش کنید..