شايد ...

ای سربه دامن گرفته زن !

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

                               از ناخن کدام درد ، خراشيده سينه ات ؟

 

ای دست به ديوار سوده ،

 

                      خاک بر سر فشانده مرد ،

 

                 از آوار کدام ناهنجارِ تاريخ ِ اين مرز پُرگهر ،

                                                                       - تا کرده ای کمر ؟

ای واژگونه بخت ،

 

که ميراث تو؛

 

              سرنگون تختِ شاه شد

 

                                    تا آستين خون آلود شيخ ، بر آن تکيه کند

 

                                   و نان صبح و شام ترا ،

 

                                   به خون جگر گوشه ات بيالايند

 

                                  و حلقوم خشک و خونين ترا ،

 

                                                           از قطره ای آب ...

 

                                                                         ... دريغ !

که قرنها انتظار کشيدی و دخيل بستی

 

                               تا "ورجاوند بهمنی" پای در رکاب کشد

 

                                     و سلالهء ترا ،

 

                               راه نماياند به فردای روشن ،

 

و خدایي که ايزدش خواندی ،

 

 و يزدانش شناختی ،

 

                    که انديشهء پاکش ،

 

                               نجات خود و خويشت بود ...

 

                     ...

 

و نصيبت ،

            بهمنی شد ...

 

                      ... سهمآگين تر از کابوس.

 

                      که نه از سرديش مجالت ماند ،

 

                      و نه از هجاوه اش ، قرارت .

 

ای واژگونه انسان !

 

                     که بند نافِ نو زاده ات را با سنگ بريدی در کمرکش کوه ،

 

                     و مژدگانی ِ ميلادش را ،

 

                     گلوله ای نصيب شد

 

                                                    - تا در شانزده سالگی ، بر سينه آويزد !

 

و زمين را ،

 

            اين ،

 

                  گران دردی شد ...

 

                  ... که بر سينه کشيدنش نيآمد ...

 

                                            و قهر کرد و طغيان کرد ...

 

                          - و قی کرد -

 

                          - که سيلاب شد و ويران کرد ...

 

                          - که لرزيد و آوار شد ...

 

           و قهر زمين هم ،

 

                               - گريبان تو را فشرد.

 

هنوزت ،

 

ای خواب در ربوده ...

 

                              آبست در بستر ...

 

هنوزت ،

 

ای ميش به گرگ داده ...

 

                             ماراست در آستين ...

 

که تو خود راه گم کرده ای ،

                                    در تکاپوی تاريخی ِ ايمان ِ از کف رفته ات ...

 

                  و هنوز ،

                                   چشم به راه ظهور ِ راد مرد اساطيری ِ نيـاکانت ...

                                                                  ...  تهمتن افسانه ای ...

 

که نفـيرش ،

 

               فلات ِ سترون ِ باور ِ تو را ...

                                                 ... بارور کند

 

و چهار نعل ،

             جلودار ِ تو باشد ...

 

                                     شايد ...

                                             شايد !

 

                                                      تا گوشوار ِ بندگی ، واگسلی

 

                                                      و نوشخوار ِ بردگی ِ چون خود را ،

                                                                                &n

/ 15 نظر / 4 بازدید
نمایش نظرات قبلی
BERNADET

سلام داداش فرداد گلم...من اومدم شعراتون رو بدزدم... اونقدر که زيبا هستند به پيگرد قانونيش می ارزه...شوخی ميکنم نميدزدم شون اينجا باشه ميام ميخونم و ميرم...

iman

يه روز لب من وتو به خنده واميشه باز در گذر زندگی می ريم تا شهر آواز..............سلام وست عزيز.زيبا وصميمی می نويسی.موفق باشی.بای!!!!!!!!!!!!!

مریم

سلام ..... راستش از شعرتون چیزی نفهمیدم !!!!!!!!!!!!

armita

سلام خيلی زيبا بود مثل هميشه منم اپ کردم خوشحال می شم نظرتون رو بدونم هميشه موفق و سبز باشين

mohsen

يا حق

bahar

شعر خيلی زيبايی بود. ومعلومه که شاعره لطيفی داشته. مرسی که به کلبه ء محقرم سری زدی منتظرت هستم بازه. پاينده باشی

مرغ سحر

سلام....من میراث دار سلالهء وحشتم...از من چشم مدار!

cbet

سلام /خوشحال میشم به من سر بزنید بروزم.

baran

سلام دوست عزيز ... ممنون از حضور گرمت ... عميق و شگرف نوشته ايد ... و قابل تامل ... منتظر قدمهای سبزتان هستم ...

R O S A

تو غربتي كه سرده تمام روز و شبهاش غريبه از من و ما عشق من عاشقم باش عشق من عاشقم باش كه تن به شب نبازم با غربت من بساز تا با خودم بسازم عشق من عاشقم باش تو خواب عاشقا رو تعبير تازه كردي كهنه حديث عشق رو تفسير تازه كردي گفتي كه از تو گفتن يعني نفس كشيدن از خود گذشتن من يعني به تو رسيدن قلبمو عادت بده به عاشقانه مردن از عشق زنده بودن از عشق جون سپردن عشق من عاشقم باش وقتي كه هق هق عشق ضجه ي احتياجه سر جنون سلامت كه بهترين علاجه عشق من عاشقم باش اگر چه مهلتي نيست براي با تو بودن اگر چه فرصتي نيست عشق من عاشقم باش نذار بيفتم از پا بمون با من كه بي تو نمي پرسم به فردا